Gereden: 288 mijlen / 460 kilometer (Jeroen)

Kaart met het begin- en eindpunt van deze dag:

We hadden de wekker gezet om 6:20 uur, maar we waren al net daarvoor wakker. Biologische klok aan het ontwikkelen? Zal wel weer snel over zijn als we thuis zijn. Op de kamer een bakkie gemaakt en na het douchen zijn we gaan ontbijten in het hotel. Redelijk uitgebreid, niet alleen toast met jam, maar ook bagels, wafels en fruit verkrijgbaar. Daarna hebben we uitgecheckt, de koelbox gevuld met ijs en naar de goedkoopste benzinepomp in Oakdale gereden om de tank vol te gooien. Uiteindelijk gingen we om even voor acht weer op weg naar Yosemite NP, waar we rond kwart over negen aankwamen.

De lucht was weer eens strak blauw, maar de temperatuur lag erg laag. Dat kwam vooral vanwege het koude windje dat er stond. De korte broek en t-shirt werden snel verruild voor een langere broek en een vest. In het park direct afgeslagen naar de Tioga Road. Deze weg loopt van het westen naar het oosten (of andersom) van Yosemite NP en (weer eens een record) blijkt de hoogst gelegen weg in de VS te zijn. We begonnen al aan de Tioga Road op zo’n 8000 feet (zo’n 2600 meter) en aan het eind ligt-ie op dik 3000 meter.

Onderweg hebben we diverse stops gemaakt, veelal bij uitzichtpunten maar ook om een trail te lopen naar de Soda Springs. In dit park zijn erg veel trails te lopen, maar de meeste met een gemiddelde duur van 3 à 4 uur. Dat vonden we een beetje te veel van het goede en de trail naar Soda Springs is één van de kortere en zou ongeveer een uur zijn. Dit werd uiteindelijk wat langer omdat we onderweg hebben geluncht en aan het eind nog wat rondgelopen hebben. Voor de lunch hadden we een plekje uit de wind en in het zonnetje opgezocht. Toen merkte je dat de temperatuur best hoog was, maar door het koele windje de rest van de tijd dus aardig laag wordt gehouden. Die Amerikanen vonden het wel heel erg koud want die zagen we zo nu en dan lopen met handschoenen en muts. Dat was nou ook wel weer een beetje overdreven.

Onderweg weer wat wildlife gespot in de vorm van een ‘slang’. Althans, ééntje van een centimeter of 15 lang (moeilijk te schatten zo gekronkeld) en maar een centimeter dik. Maar hij was wel vliegensvlug. Ook in Yosemite wordt gewaarschuwd voor beren, maar ja, die zagen we vandaag natuurlijk ook weer niet. Dat kwam wellicht ook omdat het drukker was dan de nationale parken die we al bezocht hebben. Maar dat hadden we al verwacht omdat het zaterdag is. De drukte was met name te merken bij de parkeerplaatsjes. Maar omdat de parkeerplaatsjes vrij beperkt zijn is het toch weer vrij rustig als je een parkeerplekje hebt gevonden. Het is echt een heel mooi, uitgestrekt groen park. Het ligt tussen de bergen en er zijn overal meertjes. Deze variëren in grootte, sommigen zijn in de zomer opgedroogd. Om half twee bereikten we de oostkant van het park en daar hebben we het laatste nationale park van deze vakantie achter ons gelaten.

Bij het eerste park, Cabrillo NP in San Diego, hadden we een nationale parkpas gekocht voor vijftig dollar. Deze hebben we er ruim uitgehaald. Als we overal apart toegang hadden moeten betalen, waren we op $ 215,00 dollar uitgekomen!

Na Yosemite NP zijn we nog even voor wat foto’s gestopt bij Mono Lake, het op één na oudste meer van Amerika. Daarna hebben we onze weg vervolgd over highway 395 en zijn afgeslagen op highway 270, een weg van zo’n 13 mijl waarvan de laatste drie mijl onverhard is, naar Bodie. Bodie is een zogenaamde ghost town. In 1879 was dit een flinke stad, omdat hier goud werd gedolven, maar nu is er nog maar 5% over aan verlaten gebouwen. In tegenstelling tot het plaatsje Oatman wat we onderweg op route 66 tegenkwamen, is Bodie niet commercieel uitgebuit. Dus geen souvenirwinkeltjes en geen verkleedde mensen. Hier hebben we anderhalf uur rondgekeken bij oude, verzakte huisjes met daarin nog de bewaarde interieurs, onder het stof en spinnenwebben en hebben we uiteraard diverse foto’s gemaakt.

Vervolgens hebben we highway 395 weer opgepakt richting Lake Tahoe. Bij Topaz zijn we verdergegaan op highway 89, en moesten we over twee passen: de monitorpas van 8314ft en de Lutherpas van 7735ft. De al laag staande zon scheen hierbij af en toe nogal hinderlijk over de bergen heen, op de vieze autoruit en in onze ogen.

Om half 7 kwamen we in South Lake City aan. Het was toen 61°F, 16°C, met nog een frisse wind erbij. Na even rondgereden te hebben, zijn we ingecheckt bij Motel 6. Niet echt goedkoop en nogal simpel (geen koffiezetapparaat, föhn, internet) maar het is zaterdag en dan gelden de kortingsbonnen niet. En we hadden ook niet veel zin om bij allerlei andere motels naar de prijs te gaan vragen. Daarna hebben we snel wat gegeten bij Kentucky Fried Chicken en zijn naar onze kamer gegaan. Het was toen al echt koud, we hebben zelfs de kachel even aangezet in de auto. Op de tv zagen we dat het ’s nachts zou gaan afkoelen tot onder het vriespunt dus zijn we maar vroeg onder de wol gekropen.

Actuele tijd

Los Angeles

Menu Zuid-West USA

zoeken